απληστία

και οι (αμπελό?)φιλοσοφίες συνεχίζονται. ε αφού ούτε κι εσύ βαρέθηκες να τις διαβάζεις, έλα τώρα, αφού ψοφάς για αντιπαράθεση (στο πνεύμα των εκλογών πάντα, είδες?). αν και να με αποδίξεις λάθος ψοφάς βασικά, αλλά έλα που η ζωή τελικά δε σου κάνει τη χάρη. και επανέρχομαι στο θέμα των φιλοσοφιών:

λαός. μεγάάάάάλη η σοφία του! τόσα έχει τραβήξει, κάτι ξέρει και τα λέει.

ό,τι δίνεις παίρνεις.

και η δική μου τροποποίηση γιατί πρέπει να έχει αξία αυτό το ποστ:

όσα δίνεις, τόσα παίρνεις.

απο εδώ και πέρα τώρα, θυμάσαι μία παλιά ταινία που είχε κάνει πάταγο, με τον κούκλο μπραντ και τα 7 θανάσημα αμαρτήματα? ε για κάποιο λόγο είχε κάνει πάταγο. διότι για να είναι αυτά αμαρτήματα πρέπει να σου κάνουν κακό. και για να είναι θανάσημα κιόλας πρέπει να σου κάνουν πολύ κακό!

και θυμάσαι ένα από αυτά? κάνε τη σύνδεση με τα παραπάνω και, ναι, για την απληστία μιλάω.

προσωπικά το θεωρώ το χειρότερο. και όχι επειδή είμαι εγωίστρια και θέλω μόνο να παίρνω ή συναισθηματική και να κλαίγομαι επειδή μόνο εγώ δίνω.

αλλά γιατί άμα πέσεις στο τριπάκι της, δε ζεις. δε σε αφήνει να ζήσεις.

γιατί ως άνθρωπος είσαι φτιαγμένος για να παίρνεις πάνω απ'όλα, και να βολεύεσαι. επίσης είσαι και εγωιστής, σε αυτή την περίπτωση με την υγιή -και παν μέτρον άριστον- έννοια. και δεν είναι κακό, είναι η φύση σου έτσι κι αλλιώς.

αλλά έλα που ο ίδιος εγωισμός διακατέχει και τον συνάνθρωπό σου! συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην αδυναμία. κατσούφιασες ή μου φάνηκε? συνεχίζω.

και όταν τον κυριεύσει τον συνάθρωπο που λέγαμε ο εγωισμός θα ρωτήσει το καταραμένο -troublemaker- "γιατί". και εκεί την πάτησες.

κι εσύ και ο αγαπητός συνάνθρωπος.

διότι με το που πέσει στο τραπέζι το "γιατί" το παιχνίδι αλλάζει. γίνεται σκληρό.

και ξέρεις ποιος νικάει?

αυτός με τη μεγαλύτερη αντοχή. αντοχή. όχι υπομονή. αντοχή.

αλλά να σου πω τι έχασες όσο έπαιζες αυτό το παιχνίδι? το αν. το what if.

έπσες σε άλλο τριπάκι τώρα. το δικό σου. των ορίων σου.

προδίκασες. και εκεί τελειώνει. μπορεί εσύ ακόμα να παίζεις αλλα το παιχνίδι έχει τελειώσει.

και είστε και οι δύο χαμένοι, και εσύ και ο συνάνθρωπος.

γιατί έχετε ζήσει το παιχνίδι και όχι αυτό που θα μπορούσε να έχει υπάρξει χωρίς το εγωιστικό αυτό "γιατί" και χωρίς το βόλεμα του "παίρνω".

και μπορεί να είναι καλύτερο αυτό ξέρεις. δυσκολότερο μεν, καθώς και οι δύο πρέπει να ξεπεράσετε δύο βασικά στοιχεία της ανθρώπινης φύσης, αλλά καλύτερο γιατί θα έχεις μάθει.

τωρα εδώ οι περισσότεροι θα πουν "ε για να σταματήσει να δίνει σημαίνει πως δε θέλει, αφού μέχρι τώρα όλα καλά ήταν!" (σα να σε ακούω κιουρία μου, μη παίρνεις αυτό το υφάκι).

όχι αγαπητέ.

σημαίνει πως αν θες, ξεκούνα. ξεβολέψου. δε σ'αρέσει ε? σε ζορίζει ο συνάνθρωπος το ξέρω. αλλα άνθρωπος είναι κι αυτός. υπέκυψες εσύ στην απληστία? ε θα υποκύψει κι αυτός στον εγωισμό γιατί κάπως πρέπει να σε πολεμήσει. άουτς, βαριά λέξη γράφω. αλλά όντως, το παιχνίδι αυτό στην ουσία είναι πόλεμος.

δράση αντίδραση. απλή φυσική. και επειδή η ζωή είναι φυσική πρέπει να δράσεις.

το πως διάλεξέ το εσύ. αλλά να ξες ότι πάντα υπάρχουν συνέπειες.

ουσιαστικά, την συνέπειά σου διαλέγεις.

η αδράνεια φέρνει θάνατο.

η κίνηση φέρνει ζωή.

διάλεξε.

αδράνεια αν μείνεις στο βολικό παίρνω.

κίνηση αν δώσεις κι εσύ κάτι.

ζήσε.

δε θα χάσεις.

ακόμα και να χάσεις, κάτι θα έχεις κερδίσει.

αλλά αν δε ζήσεις δε θα μάθεις ποτέ τι. και γιατί.

και επειδή ξέρω ότι θα μου φέρεις πάλι παράδειγμα τους φιλόσοφους(!) oasis, το ποστάρω πρώτη το κομμάτι και στέκομαι σε ένα μόνο στίχο: a man's got a limit.

και επιστρέφω στα μαθηματικά που δεν λένε ψέμματα ποτέ: τα όρια είναι συναρτήσεις και οι συναρτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τα δεδομένα.

τόσο, όσο.

ποιό-ς είναι το δικό σου δεδομένο?

ανθρωπιά(?)

ναι. με έχει πιάσει με τις φιλοσοφίες αυτόν τον καιρό. αμπελοφιλοσοφίες? ίσως. ίσως πάλι υπεραναλύω (πάλι?) πολύ τα πράγματα -εγώ, ποτέ!. ίσως, αντιθέτως, ναι αλλά, και γιατί πρέπει να δικαιολογηθώ, να μην έχω τα κατάλληλα άτομα γύρω μου να επεξεργαστούν. γιατί το να ακούσουν δεν είναι θέμα, όλοι ακούνε. αλλά εγώ θέλω απάντηση. γνώμη. επεξεργασία δεδομένων. συνεπάγεται. ή αντιτίθεται. κάτι. anyways, όπως είπα και πριν, είμαι σε περίοδο (αυτο)ανάλυσης. ή μάλλον όχι αυτοανάλυσης. έτεροανάλυσης. της αυτής. της κατάστασης πως το λένε.

μακρυγόρησα? άντε καλά, σταματάω.

εάν όλοι καταλαβαίναμε πως ο καθένας έχει τις δικιές του μάχες να παλέψει, ανασφάλειες να αντικρίσει, αγάπες να υποστηρίξει και στόχους να επιτύχει, ο κόσμος θα ήταν ένα ηπιότερο μέρος.

πφ, τελικά μερικές λέξεις απλά δεν είναι ωραίες στα ελληνικά! μερικοί θα με βρίσουν γι'αυτό που μόλις είπα.

if we all understood that everyone has their own battles to fight, insecurities to face, loves to contend and goals to attain, the world would be a gentler place.

ευχαριστώ για την προσοχή σας.

κάτι απλό

μερικές φορές, προσδοκούμε περισσότερα από τους άλλους, μόνο και μόνο επειδή θα είμασταν οι ίδιοι πρόθυμοι να δώσουμε τόσα πολλά γι'αυτούς.

sometimes, we expect more from others, just because we would be willing to give that much for them.

ναι. αυτό. απλά. γιατί το απλό είναι και δύσκολο.

back

-and now that we are going back?

-we try to forget.

-but, i don't want to forget.

-i know i will. (not?) 

 

Dancing in the Soul -photoshoot

Liu Wen, Ming Xi, and Sui He by Daniel Jackson for Vogue China May 2012.
Featuring Justin Peck of the NYC Ballet.

sad(e)ness

Yes, I am sad. But at the same time I'm really happy about it!
I am happy that something can make me feel that sad. 
It makes me feel alive you know? It makes me feel human.

The only way I could feel this sad now is if I felt something really good before!

I have to take the bad with the good.

So I guess what I'm feeling is a... beautiful sadness! 

I guess that sounds stupid...

Well, it shouldn't.

Κρίση -και όχι οικονομική.

Γυρνάμε στο φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ, μέσα στη βροχή, από το Ολύμπιον στο Λιμάνι και πίσω. Ανταλλάσουμε κωδικοποιημένες πληροφορίες "Έλα Κρίσις 10κ30 Φρίντα", "Πάω πρώτα μισή επανάσταση", "Τρίτη έχω Τραμπ".

Σε μία από τις προβολές, καθόμαστε ακριβώς πίσω από μία παρέα γυναικών που μιλούν συνέχεια, οι μπροστινοί σιχτιρίζουν, σε κάποια φάση κατά τη διάρκεια των Q&A γυρνάει κάποιος και λέει "Τι θα γίνει ρε φιλενάδα?", η γυναίκα φορτώνει, μαλώνουν, σταματούν, οι ερωταπαντήσεις στους σκηνοθέτες συνεχίζονται, επικρατεί μία αμηχανία, ο διερμηνέας προσπαθει να κρατήσει την ψυχραιμία του αφου εχει πάει 1 και δουλεύει από το πρωί -σε καταλαβαίνω ψηλέ, όλοι για μια στιγμή δόξας ζούμε- επικρατεί μία αμηχανία, βγαίνουμε έξω, η συζήτηση για την ταινία συνεχίζεται στο δρόμο, οι γυναίκες κάνουν πηγαδάκι μαζί με τους άλλους, ανταλλάσουν αναπτήρες και τάχα -ή και όχι- ψαγμένες απόψεις. Αυτά. Και μετά ψηφίζουμε.

Και σκεφτόμουν, πόσο αγχωτικό μπορεί να είναι όταν άσχετα από το αποτέλεσμα, έχεις αφήσει την τέχνη σου στα χέρια της κρίσης των άλλων? Αναρρωτιέμαι αυτά τα κουτιά με την ψηφοφορία του κοινού πόσο φοβιστικά μπορεί να είναι για τους δημιουργούς? Πόσο εύκολα μπορούμε να κρίνουμε και πόσο "σωστά"? Και τι λένε οι δημιουργοί όταν οι ταινίες τους σημειώνουν χαμηλά και πάτο στη βαθμολογία?

Είναι άραγε εύκολο να αφήσουμε αυτό που είμαστε και κάνουμε, στην κρίση των άλλων? Και τι την κάνουμε αυτήν την ανεπαρκή βαθμολογία όταν την πάρουμε? 

Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε πως οι άλλοι δεν κατάλαβαν το πνεύμα μας, το όραμά μας, την ερμηνεία μας, τη σκέψη μας, τον εαυτό μας? Φαντάζομαι πως, αν ναι, τότε είμαστε έτοιμοι να γίνουμε καλύτεροι. Και δημιουργοί και άνθρωποι. Αν όχι, μάλλον θα χρειαστούμε καιρό, πολλές κριτικές, πολλές σφαλιάρες, και αποτυχίες ακόμα.

τηλέφωνο

Από το πρωί χτυπάει το τηλέφωνο. 
-Την κυρία Έφη Κέφη παρακαλώ...
-Λάθος κάνετε.
-Τότε μήπως είναι εύκαιρη η κυρία Κεφοπούλου?
-Ούτε.
-Μήπως ο κύριος Κεφίδης, Κεφιάδης, Κεφής, Κεφάς, Κεφίου, Κεφάκης, Κεφιάν, Κέφογλου,   Κεφιανός, Κεφιλέλλης?
-Ούτε.
-Κανένας Μαστροκεφής, Παπακεφής, Χατζηκεφής?
-Μπααα.
-Να μην τολμήσω να ρωτήσω για τον εξοχότατο κύριο Πολυκεφάτο ε?
-Να μην.
-Ούτε καν για τον κύριο Μισοκέφ?
-Τι να σας πω... μόνο ένας Αϊστοδιαολόπουλος μένει εδώ... αν σας κάνει.

άρτ

go into the arts. i'm not kidding. the arts are not a way to make a living. such a thing happens rarely. they are a very human way of making life more bearable. practicing an art, no matter how well or badly, is a way to make your soul grow, for heaven's sake. sing in the shower. dance to the radio. scratch a guitar. tell stories. write a poem, to you, to someone, even a lousy poem. do it as well as you possibly can. you will get an enormous reward. you will have created something.

λίγο κίνητρο για όσους νομίζουν πως το να ασχολείσε με τις τέχνες θέλει απλά να συχνάζεις στη βαλαωρίτου και να λες μαλακίες φορώντας καπέλο.

βροχή

ακουστηκά, χιλιόμετρα, βροχή, και στο τέλος το παλτό είχε πλέον στεγνώσει.
γιατί έτσι είναι. με το περπάτημα φτιάχνεις μυαλό όχι γάμπες.